Blog

Het is makkelijk om te denken dat een goed huwelijk betekent dat je nooit ruzie hebt. De waarheid is dat mijn vrouw en ik jarenlang bijna elke week ruzie hadden, en ze waren voorspelbaar en frustrerend. 

De setting was altijd hetzelfde: woensdagavond. Ik kwam laat thuis, moe maar vol energie van mijn squashwedstrijd. Ik dacht aan douchen en eten, maar zodra ik de deur binnenkwam, noemde mijn vrouw terloops dat de gootsteen overstroomde met vaat van de avond ervoor. Ik voelde onmiddellijk een zware last, en ik sloot me af, mompelend dat ik "te moe" was, of dat ze "altijd maar aan het zeuren was." Mijn reactie deed haar onmiddellijk escaleren, waarbij ze me beschuldigde van egoïsme en het prioriteren van mijn sport boven onze tijd samen.

De ruzies eindigden altijd op dezelfde manier. Ik reageerde op haar boosheid door mijn aandacht volledig te onthouden, mijn manier om haar te straffen voor de confrontatie, en zo verdween elk spoortje van intimiteit.

Deze vicieuze cirkel van frictie leidde steevast tot een verwoestende climax. Het moment dat mij echt brak, was toen ze me tijdens een van deze ruzies aankeek, haar ogen vol onmacht en verwijt, en zei: “Ik ben ongelukkig, en het is omdat jij je nooit houdt aan iets dat belangrijk is voor mij, vooral niet door me je tijd te geven.”

Ik voelde het volle, verpletterende gewicht van die beschuldiging. Mijn onmiddellijke reactie was nog steeds woede, maar daaronder zat een angstaanjagend besef: we herhaalden de ruzie, volgden het script en voelden elke keer weer dezelfde negatieve ‘winst’. We communiceerden niet; we volgden een verborgen patroon.

(Een snelle opmerking over authenticiteit: Hoewel sommige details zijn aangepast om privacy te beschermen, geeft dit verhaal de kern van de emotionele waarheid en de destructieve dynamiek in onze relatie perfect weer.)

Cruciaal is dat we dit patroon niet op tijd gestopt hebben. De constante ruzies, de oplopende wrok en de onbewuste Spelen waren te destructief. Uiteindelijk leidde deze voorspelbare, onopgeloste cyclus tot onze scheiding.

Die pijnlijke ervaring ligt meer dan twintig jaar achter me. Die scheiding was mijn wake-upcall. Het was dit verlies dat mij op zoek stuurde naar antwoorden, om te begrijpen waarom we dit verliezende spel bleven spelen tot het einde. Die zoektocht leidde me rechtstreeks naar de Transactionele Analyse (TA), het werk van Eric Berne, en het schokkende besef dat we diep verwikkeld waren in wat hij een Psychologisch Spel noemde.

Dit is de prijs van onbewuste Games. Maar het is ook de reden waarom ik nu precies weet hoe ik jou kan helpen ze te stoppen.